• Dunyarit Duangumporn

บทที่ 12 ละทิ้งฟุ่มเฟือย อยู่อย่างสมถะ


สีทั้งห้าทำให้ตาพร่ามัว

เสียงทั้งห้าทำให้หูเสียการฟัง รสทั้งห้าทำให้ลิ้นไม่รู้รสชาติ

ล่าสัตว์ตามอำเภอใจทำให้ใจเสียจริต

ของมีน้อยทำให้คนมีพฤติกรรมเลวและละโมบ

อริยบุคคลใส่ใจแต่อิ่มท้อง

ไม่ใส่ใจเสียงสีสัมผัส

จึงพึงละทิ้งสิ่งหลังเลือกสรรสิ่งหน้า

9 views0 comments