• Dunyarit Duangumporn

บทที่ 20 หลุดพ้นด้วยตนเอง


ความรู้ล้ำเลิศทําให้จิตใจไร้กังวล

ถือตนสูงศักดิ์แลสอพลอ ต่างกันเพียงใด

ดีงามแลชั่วร้าย ต่างกันเพียงใด

สิ่งที่ผู้คนหวาดหวั่น จะไม่หวั่นก็ไม่ได้

สิ่งที่เหลวไหล ไม่มีบรรทัดฐาน

มวลชนยินดีปรีดา ดั่งร่วมงานเลี้ยงฉลองและปีนหอคอย

ข้าสมถะแต่ผู้เดียว รักษาเต๋าในจิต

มีภาวะไร้เดียงสา ดั่งทารกน้อย

ภาวะย้ายไม่เป็นที่ เหมือนไม่มีแหล่งพัก

ผู้คนต่างมีของเหลือเฟือ ลําพังข้าเหมือนมีของตกหล่น

ข้ามีจิตโง่เขลา

ผู้คนต่างเข้าใจชัดเจน ลําพังข้าเลอะเลือน

ชาวโลกต่างฉลาด ลําพังข้าซื่อสัตย์จริงใจ

สงบเงียบเอย ดั่งทะเลสุดหยั่ง

พเนจรเอย ดั่งลมแรงพัดโหม

ผู้คนต่างมีผลงาน

แต่ข้ากลับดึงดันโง่งมและด้อยปัญญา

ลําพังข้าผิดแผกแตกต่างจากผู้คน

พึ่งพิงแต่มารดาผู้หล่อเลี้ยงฟูมฟักสรรพสิ่ง

10 views0 comments